Związek Hodowców Koni Wielkopolskich
Kalendarz Imprez

Imprezy hodowlane zaplanowane na 2017 rok
Data: 2016-01-21

Imprezy sportowe zaplanowane na 2017 rok
Data: 2016-01-21

Zakłady terningowe zaplanowane na 2017 rok
Data: 2016-01-21

Koń Wielkopolski

Wielkopolska od dawna wyróżniała się wśród innych dzielnic Polski postępem w
rolnictwie a szczególnie w hodowli zwierząt .Sprzyjały temu ,mimo gorszych niż gdzie indziej
warunków przyrodniczych ,rzadziej toczące się na jej terenie wyniszczające wojny oraz bliższe
kontakty z krajami zachodnimi ,skąd przenikały nowe prądy rozwijających się nauk
przyrodniczych .
Ustalenie typu konia jaki hodowany był w Wielkopolsce w okresie przed rozbiorami nie jest
łatwe .Przypuszczać należy że typ konia dworskiego i włościańskiego z Wielkopolski nie różnił
się od typu koni z innych rejonów Polski; większość masowego pogłowia stanowił prymitywny,
mały konik a pogłowie koni dworskich uszlachetniane było końmi orientalnymi .
Jedynym źródłem informacji ,które może przybliżyć obraz pogłowia koni w Wielkopolsce na
przełomie XVIII/XIX wieku jest artykuł W. Wolniewicza z Dębiny zawarty w „Ziemianinie „w
1851 roku pt.” O poprawie ras koni ”.Autor podaje że na terenie Wielkiego Księstwa
Poznańskiego nie było odrębnego typu koni. Pogłowie to miało stanowić mieszaninę ras
wschodnich : arabskiej, ukraińskiej, tureckiej z końmi hodowanym na Żuławach Warty, Noteci i
Wisły.
Wojny napoleońskie przetrzebiły pogłowie koni zarówno w Europie jak i na ziemiach polskich
.Brakujące pogłowie uzupełniano sprowadzając w dużych ilościach konie ze stepów Ukrainy
,Wołowszczyzny i Krymu. Możliwość kupienia taniego konia spowodowała spadek ilościowy i
obniżenie jakości hodowanych na terenie Wielkopolski koni.
Administracja pruska szybko dostrzegła problem braku odpowiedniego materiału zarodowego
na tym terenie .Dlatego podjęto decyzję o utworzeniu stada ogierów na terenie Wielkopolski.W
roku 1829 utworzono w Sierakowie n/Wartą Stado Ogierów i Stadninę Koni. Klacze i ogiery
pochodziły głównie ze stadnin niemieckich. rakeńskiej.
Hodowla koni miała sprzyjające warunki rozwoju. Armia pruska kupowała coraz więcej koni w
poznańskim i dlatego w 1838 roku powstało towarzystwo popierające hodowlę koni pod nazwą
„Towarzystwo ku podniesieniu chowu koni ,bydła i owiec” .Jego celem było podniesienie
poziomu hodowli koni w poznańskiem przez organizowanie wystaw i gonitw.
10 lutego 1859 roku wydano dekret o nadzorze nad prywatnymi ogierami i uznaniu ich za
odpowiednie dla hodowli – był to niezbity dowód świadczący o wzroście poziomu hodowli oraz
początkach formowania się typu konia poznańskiego.
W roku 1885 nowego Stada Ogierów w Gnieźnie
W lipcu tegoż roku stado sierakowskie przekazało do Gniezna 148 ogiery w tym: 2 pełnej krwi
angielskiej, 61 wschodniopruskich i trakeńskich, 54 hanowerskie,22 oldenburgi i 9
perszeronów
Pod koniec XIX wieku poznańscy hodowcy starali się ponownie założyć stowarzyszenie. W
1895 roku otrzymali zgodę rządu pruskiego i powstało „Towarzystwo zapisywania klaczy w
księgi rodowych.” Miało ono za zadanie w oparciu o doświadczenia niemieckie i innych
państw zachodnich uregulowanie spraw hodowlanych a przede wszystkim prowadzenie
dokładnej dokumentacji.
W roku 1896, w numerze 6 „Ziemianina” została wydana ustawa wspomnianego Towarzystwa
w której m.in czytamy :”Celem Towarzystwa jest rozwój hodowli koni w Wielkim Księstwie
Poznańskim .W pierwszym rzędzie stworzenie Ksiąg Stadnych dla koni rasowych półkrwi
,urządzanie przeglądów klaczy i wystaw rolniczych w Wielkim Księstwie Poznańskim oraz
wysyłanie odpowiednich okazów koni wyhodowanych przez hodowców poznańskich na
wystawy zamiejscowe .
Towarzystwo działało bardzo prężnie gdyż w 1897 roku wydało rejestr klaczy a w 1900 roku na
jego podstawie pierwszy tom Poznańskiej Księgi Stadnej Klaczy Półkrwi. W pierwszym tomie
zapisano 2319 klaczy należących do 499 członków .W drugim tomie wydanym w 1911 roku
było 2708 klaczy własności 360 członków .Z pośród właścicieli ok. 20 % stanowili drobni
rolnicy. Wraz ze wzrostem ilościowym szła poprawa jakościowa koni hodowanych w
Wielkopolsce. Hodowla ta nie była jednak w tym okresie samowystarczalna pod względem
produkcji ogierów. W dalszym ciągu w dużym stopniu korzystano z ogierów z innych hodowli
zwłaszcza półkrwi niemieckich .Ogiery poznańskie stanowiły niewielki procent ogólnego
stanu ogierów w stadach.


Cechą charakterystyczną hodowli wielkopolskiej był stosunkowo niewielki udział ogierów
pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej. Materiałem uszlachetniającym były ogiery
trakeńskie i beberbeckie, które w wysokim stopniu nasycone były pełną krwią czy też ogiery
wschodniopruskie, które powiększyły parametry budowy –zwłaszcza masę .Na zwiększenie
kalibru miały także wpływ konie hanowerskie i oldenburskie, które jednak wnosiły pewną
ordynarność i osłabiały konstytucję.
Na przełomie XIX i XX wieku konie hodowane w Wielkopolsce były dość wyrównane w typie
–były to konie półkrwi angielskiej o walorach wszechstronnie użytkowych ,przydatne zarówno
do służby w wojsku jak i do pracy na roli.
Po odzyskaniu niepodległości Naczelna Rada Ludowa przyjęła z dniem 20 stycznia 1919 roku
Izbę Rolniczą w Poznaniu a wraz z nią Towarzystwo Zapisywania Klaczy do Ksiąg
Rodowodowych.
Z przekształconego Towarzystwa powstał w roku 1920 Związek Hodowców Konia
Szlachetnego w Wielkopolsce ,który miał ogromny i korzystny wpływ na rozwój hodowli
poznańskiej.
Zadaniem Związku było:
- staranie się o stosowny dobór odpowiedniego materiału do rozpłodu
- zaprowadzenie jednolitych ksiąg rodowodowych
- szukanie dróg zbytu oraz reprezentowanie hodowli wielkopolskiej na wystawach
- przyuczanie członków o prawidłowej budowli i pielęgnowaniu materiału hodowlanego
- urządzanie premiowań oraz popieranie wyścigów i wszelkich popisów konnych
- utrzymywanie klaczy o większej wartości hodowlanej w rękach stowarzyszonych
W 1935 roku ukazał się pierwszy tom Poznańsko-Pomorskiej księgi Stadnej Koni Półkrwi
Angielskiej do której zapisano 5154 konie w tym 1763 klacze,737 ogiery,2657 szt przychówku
urodzonego do roku 1934.Tom drugi Poznańsko-Pomorskiej Księgi Koni wydano w roku 1937
a zapisano w nim 1811 koni półkrwi angielskiej (352 klacze,37 ogierów,1422 szt przychówku
łącznie z rocznikiem 1936),804 konie półkrwi angloarabskiej ( 130 klaczy,25 ogierów,649 szt.
przychówku),koni półkrwi arabskiej było : 4 klacze i 28 szt. przychówku.
Po odzyskaniu niepodległości Wielkopolska weszła w skład Rzeczypospolitej ze stosunkowo
małymi stratami w ogólnej liczbie koni.
Koncepcja hodowlana nadal przewidywała hodowlę konia wszechstronnie użytkowego .Okres
uszlachetniania konia poznańskiego przypadł na połowę lat 20-tych a działania te spowodowały
,że konie poznańskie stały się bardziej poprawne, szlachetne ale trochę mniejsze-zyskiwały
jednak coraz większe uznanie w oczach władz wojskowych. Na dobry poziom hodowli koni w
Wielkopolsce miało również wpływ zamiłowanie ludzi do hodowli tego gatunku zwierząt. Obok
hodowli koni półkrwi w okresie międzywojennym hodowano konie pełnej krwi angielskiej i
czystej krwi arabskiej. Pomimo iż konie tych ras nie podlegały Zarządowi Związku to jednak
hodowane były w wyróżniających się stadninach półkrwi, dzięki czemu wywierały korzystny
wpływ na tę ostatnią.
W przekształcaniu się konia poznańskiego spory udział miały stadniny prywatne hodujące
konie pełnej krwi angielskiej:Iwno (I.hr.Mielżynskiego) ,Golejewko
(I.hr.Czarneckiego),Szelejewo (St.Karłowskiego)Wituchowo (Z.hr.Mycielskiej) i Posadowo
(St.hr.Łąckiego)-gdzie oprócz poważnego działu półkrwi ,hodowano również konie pełnej krwi
angielskiej,oraz stadniny półkrwi:Posadowo (jedna z największych w Europie),Klęka
(M.Janame’a), Pępowo (J. Von Oerzena) ,Szelejewo (I.Karłowskiego) .Gogolewo (St.hr
Czrneckiego),Stawiany (Z.Chłapowskiego )Gałowo (Z.hr Mycielskiej) Dobrojewo (I.hr
Kwileckiego), Dębno (I hr.Mycielskiej),Modrze ( St Hutten Czapskiego) oraz jedyna Państwowa
Stadnina Koni w Racocie założona w 1928 roku.
Stan hodowli koni ulegał stopniowej poprawie ,co wyrażało się miedzy innymi sukcesami na
wystawach hodowlanych oraz ilością koni kupowanych przez komisje remontowe.
II wojna nie oszczędziła hodowli koni .Po zajęciu Wielkopolski przez Niemców w 1939 roku
teren ten został włączony do Rzeszy a hodowla państwowa podporządkowana władzom
wojskowym. Część końskiego pogłowia wywieziono do Niemiec w momencie zbliżania się
frontu rosyjskiego. Po wojnie w wyniku starań Zarządu Stadnin Polskich w Niemczech
powróciło do kraju 1600 ogierów, klaczy i młodzieży, które dały początek odradzającej się
hodowli.

Pod koniec 1946 roku Poznański Związek Hodowców Koni został przemianowany na Zrzeszenie
Hodowców Koni w ramach Związku Samopomoc Chłopska w Poznaniu. Zrzeszenie to przestało
powadzić swoją działalność 31 grudnia 1948 roku. Sprawy hodowlane przejęła Wojewódzka
Rada Narodowa .
W wyniku zmian politycznych w 1956 roku zaczęły powstawać Powiatowe Koła Hodowców
Koni .Pierwsze takie koło powstało w Krotoszynie 26 listopada 1956 roku .Pierwsze zebranie
organizacyjne Poznańskiego Związku Hodowców Koni odbyło się 30 marca 1957 roku w
Poznaniu – na nim wybrano Zarząd Związku.11 maja 1957 roku powstał w Warszawie Polski
Związek Hodowców Koni ,który rozpoczął starania o przekazanie mu czynności związanych z
hodowlą koni. Z dniem 1 lipca tego roku pracownicy inżynieryjno-techniczni oddelegowani
zostali z Wojewódzkiej Rady Narodowej i rozpoczęli pracę w Zwiazku.1 stycznie 1975 roku
zgodnie z decyzją Ministra Rolnictwa i Centralnego Związku Kółek Rolniczych, prace związane
z prowadzeniem dokumentacji hodowlanej ,licencją i opisem źrebiąt przeszły do Okręgowej
Stacji Hodowli Koni. Zmieniony z Poznańskiego na Wojewódzki Związek Hodowców Koni
zaczął działać po integracji z wojewódzkim Związkiem Kółek Rolniczych w ramach Wydziału
Organizacji Produkcji Rolnej jako Zrzeszenie zmiany te wynikały ze zmian organizacyjnych :
podziału kraju na 49 województw i likwidację powiatów .Ponownie Poznański Związek
Hodowców Koni został pozbawiony nadzoru nad dokumentacją hodowlaną .Polski Związek
ciągle starał się o przyznanie mu dawnych uprawnień.W Wyniku rozmów jakie miały miejsce na
XII Walnym Zgromadzeniu Delegatów Wojewódzkiego Związku Hodowców Koni w dniu 7
maja 1981 roku w Warszawie wydano decyzję Ministra Rolnictwa (która weszła w życie 1
stycznia 1982 roku) o likwidacji Działu Hodowli Koni w Okręgowych Stacjach Hodowli
Zwierząt i przekazaniu uprawnień Związkom Hodowców Koni .Pracownicy Działu Hodowli
mogli przejść do pracy w Związkach. W Wielkopolsce Związek rozpoczął działalność jako
Biuro Polskiego Związku Hodowców Koni i objął zasięgiem pięć Związków
Wojewódzkich/kaliski, koniński, leszczyński, pilski, poznański/.
W dniu 29 czerwca 1983 roku odbył się założycielski Zjazd Wielkopolskiego Związku
Hodowców Koni.
Jednocześnie organizowano hodowle koni w pionie państwowym.
Początki pracy po wojnie nad odbudową hodowli koni w poznańskim były bardzo trudne .W
celu szybkiego zapewnienia odpowiedniej ilości ogierów i klaczy hodowlanych potrzebnych do
produkcji niezbędnej dla rolnictwa siły pociągowej, szereg majątków na terenie Wielkopolski
przeznaczono na siedziby stadnin koni .Były to przede wszystkim obiekty posiadające
odpowiednie dla hodowli koni warunki przyrodnicze i obiekty oraz wykwalifikowaną załogę i
tradycje hodowlane .
W pierwszym okresie zorganizowano stadniny koni w : Posadowie, Racocie, Pepowie,
Gogolewie, Iwnie, Golejewku, Mieczownicy, Konarzewie, Modrzu, Kobylnikach, Strzelcach,
Mchowie, Gałowie i Działyniu.
Stadniny i stada podlegały Państwowym Zakładom Chowu Koni, działającym przy
Ministerstwie Rolnictwa. Terenowymi przedstawicielami tej instytucji były Okręgowe
Inspektoraty .
W latach 1948-1951 na polecenie Ministerstwa Rolnictwa zlikwidowano mniejsze i mające
gorsze warunki stadniny. W Wielkopolsce pozostały stadniny koni w ;Iwnie. Mieczownicy,
Pępowie ( z odziałem w Gogolewie ) Posadowie i Żołędnicy( z hodowlą pełnej krwi w
Golejewku).
Okres powojenny cechowało znaczne zapotrzebowanie na siłę roboczą a w związku z tym
zmieniły się wymagania co do wartości użytkowej konia poznańskiego .Koń remontowy i do
lekkich zaprzęgów stracił rację bytu. Istniało natomiast coraz większe zapotrzebowanie na konia
średniego ,( o wys.157 cm i wadze ok.600 kg)głębokiego ,kościstego dobrych chodach
łagodnym temperamencie, dobrym wykorzystaniu paszy ,pożądanej konstytucji i dużych
zdolnościach do pracy w zaprzęgu. W dążeniu do wyprodukowania tzw.” konia
ekonomicznego” ,starano się obniżyć jego wzrost i kaliber ,czego wyrazem była między innymi
tendencja do nie kwalifikowania do hodowli ogierów o wzroście powyżej 162 cm.

Dopiero w latach sześćdziesiątych dała się zauważyć stopniowa odbudowa zatraconego w
pewnym stopniu typu konia poznańskiego półkrwi
W roku 1964 populacje koni poznańskich, mazurskich i tzw,gryfów pomorskich uznano za rasę
koni wielkopolskich
W roku 1965 ukazał się drukiem I tom (część I) Księgi Stadnej Koni Wielkopolskich
opracowany na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dn.27 grudnia 1962 .
W hodowli koni półkrwi w Wielkopolsce ,szczególnie w stadninach państwowych, zaznaczała
się wyraźna zmiana kierunku hodowlanego .Zmierzano do wyprodukowania konia w typie
użytkowym zaprzęgowo-wierzchowym a w późniejszym okresie wierzchowym.
W hodowli używano częściej reproduktorów pełnej krwi i ogierów sprawdzonych w
użytkowaniu wierzchowym co było wynikiem postępującej mechanizacji i otwarcia się rynków
zbytu na konie wierzchowe.
Już w połowie lat 50-tych w Państwowej Stadninie Koni w Posadowie podjęto ,pierwszą w
Polsce powojennej bardzo udaną próbę hodowli koni wierzchowych poprzez użycie ogiera
Rumian siwy ur 1936 (Rittersporn xx-Pestka uszl.po Fakir) w Małopolskiej Stadninie w
Wojcieszkowie . półbrata robiącego zawrotną karierę w hodowlach zachodnioeuropejskich
ogiera Ramzes xo ( Rittersporn xx od Jordi po Schagya X-3)
Na hodowlę koni w poznańskim ,jak już wspomniano ,zasadniczy wpływ miały konie półkrwi
pochodzenie niemieckiego .ogiery ras czystych pochodzące z importu(szczególnie konie pełnej
krwi angielskiej ) a w ostatnich kilkunastu latach konie półkrwi z wybitnych hodowli
zachodnioeuropejskich.
Najlepszy materiał męski znajdował się w hodowlach państwowych gdzie warunki
środowiskowe ,wykwalifikowany personel i dobry genetycznie materiał klaczy był gwarancją
powodzenia hodowli.
W latach 1947 –1970 w poznańskich stadninach półkrwi użyto do hodowli 14 ogierów rasy
trakeńskiej,11 ogierów wschodniopruskich
w latach 1970 –1997 6 ogierów rasy hanowerskiej,3 ogiery rasy holsztyńskiej,3 ogiery KWPN
i 1 ogier rasy trakeńskiej .
Do rozwoju hodowli wielkopolskiej przyczyniły się w dużym stopniu
og .Grossvisier ur 1940 (x wsch..prus.) i Celsius ur 1943 ( x trak),które charakteryzowały się
doskonałym potencjałem genetycznym i w dużej mierze przyczyniły się do wyrównania typu
klaczy posadowskich i pępowskich. Ogier Grossvisier pozostawił po sobie 58 klaczy i 52 ogiery
.Prawie wszyscy jego synowie wcieleni
zostali do PSO i wywarli znaczny wpływ na hodowlę poznańską dając łącznie ponad 100
licencjonowanych klaczy i ponad 30 ogierów uznanych. Wielu jego synów było czołowymi w
stadninach np.ogiery Bambus ur.1950,Balsam ur.1954,Beret ur.1955,(ojciec wspaniałego
og.Argus II),Ramułt ur. 1952.Rejs ur.1955.Reszel ur.1952,Rejs ur.1954).
Ogier Celsius pozostawił po sobie potomstwo ,które sprawdzało się zarówno w użytkowaniu
zaprzęgowym jak i pod siodłem .Najlepsi jego synowie to: og.Brankard ur.1949,og.Dyrektoriat
ur.1951 r i og.Balast ur 1962 .Najwięcej potomstwa pozostawił po sobie og Brankard w tym 40
synów ( m.in.og Antymon ur.1952,Beliniak ur 1952,Biurowiec ur 1954,Budyń ur.1955,Butylen
ur.1956,Kapelmistrz ur.1954).Najlepsi synowie og Dyrektoriat to o.: Bachor ur.1958 Badajoz ur
1963,Balast ur 1965,Belfegor II ur 1968,Dziewosłęb ur 1970 i og Robert ur.1970.
Bardzo duży wpływ na hodowlę wielkopolską miał także og.Artus ur 1925 .x grad.,który przez
siedem lat krył w SK Racot gdzie dal 26 ogierów i 36 klaczy.Jego najlepszymi synami okazali
się :og.Derkacz ur. 1944 i og. Kropierz ur.1951.
Bardzo dobrym ojcem ogierów i koni sportowych (choć nie pozostawił po sobie dużo
potomstwa) był og. Polarstern x trk ur 1939
(wał Bej ,Volt). W hodowli bardzo pozytywnie zaznaczył się wnuk Polarsterna og.Dezumal ur
1941 x wsch pr. W hodowli pozostawił po sobie 10 ogierów i 8 klaczy.
Ojcami szeregu dobrych użytkowo koni ( m in.) sportowych) były ogiery Caprivi ur 1933 r. x
trk. ( og.Bengazi .wał.Brytus ) og.Hexton ur 1939 (dał bardzo dobrego og. Alchemik) og. Topaz
ur.1943 ( x trk )( Demagog ur.1949,og,Mitrydat ur.1951.kl Fala ur 1951).
Ogier Topaz był pierwszym czołowym ogierem pochodzącym z linii wschodniopruskiego og.
Dampfrossa użyty w SK Konarzewo i Posadowo. Pozostawił po sobie 31 synów i ok 50 klaczy.
Specjalnie użytym do produkcji koni sportowych był og.Eiskunstler ur 1937,który spełnił
pokładane w nim nadzieje mimo podeszłego wieku oraz krótkiego użytkowania w stadninie
(og. Szmer.kl Manna Manuela i Scheda,wał Butan)
Przedstawione powyżej pobieżnie rody ogierów półkrwi tworzące podwaliny hodowli konia
wielkopolskiego w poznańskim w większości przypadków nalezą już do historii. Współcześnie
kontynuowana jest linia ogiera Rittersporn xx( poprzez swoich synów Rumiana i Ramzesa ) oraz
wnuków i prawnuków urodzonych na zachodzie Europy .Szczególnie ród ten był pietyzowany
w nieistniejącej już Stadninie Koni Posadowo.
W latach 70-tych w hodowli wielkopolskiej zaczęto stosować coraz więcej ogierów
importowanych ,ras charakteryzujących się wybitnymi uzdolnieniami wierzchowymi. Wśród tej
grupy znalazły ogiery rasy hanowerskiej się początkowo prezentujące nieco straszy
typ.Og.Wieland han. ur.1980 trafił do Polski już po karierze sportowej, zdecydowanie poprawił
jakość chodów w populacji posadowskie.Także og.Dido han ur 1980,choć niedoskonały
pokrojowo odznaczał się dużymi zdolnościami skokowymi i był ojcem świetnych koni
sportowych (og.Orkisz,Czad,Borodino,Fetysz).Og.Ajax han.choć jego wyniki są hodowlane są
skromniejsze pozostawił po sobie dwóch bardzo dobrych synów;ogiery Retusz ur.1988 i
og.Berkel ur 1988.
Dwa ogiery użytkowane w Wielkopolsce w latach 90-tych Colorado ur.w 1986 i Trawant ur
1977 posiadają w swoim rodowodzie krew polskiego Ramzesa .Szczególnie Colorado
pozostawił po sobie doskonałe konie sportowe (og. Basten,Biskwit,Cordial,Fred)choć czasem z
niedoskonałościami budowy.
Reprezentantem nowoczesnego ,wierzchowego konia hanowerskiego jest og .Davidoff ur 1980
który wpłynął znacznie na zmianę typu klaczy racockich i pozostawił wartościowe użytkowo
potomstwo .
Z importowanych ogierów pełnej krwi angielskiej najwyraźniej zaznaczyły się w stadninowej
hodowli poznańskiej ogiery :Lorison xx ur.1970,i Sir Shostakovich xx ur.1979 .Obydwa
użytkowane w SK Posadowo pozostawiły po sobie dobry materiał hodowlany i wybitny pod
względem wartości użytkowej m.in og.Lorison (Aklierz) i og Sir Shostakovich
(og.Bujak,Czyniec.)
Obecnie coraz częściej importuje się ogiery o wybitnych rodowodach
w których górują rody :Ramzesa ,Landgfrafa i Cor de la Bryere, których to protoplasci znajdują
się w rodowodach wszystkich znanych koni w hodowli europejskiej. Konie te ze wzglądu na
swoją wartość dzierżawione są najczęściej przez krótki okres ,lub otrzymuje się ich nasienie.
Dlatego aby w pełni wykorzystać ich potencjał genetyczny należy dobrać odpowiednie klacze-matki oraz stworzyć odpowiednie warunki wychowu. Źrebięta po ogierach importowanych
różnią się dosyć znacznie od źrebiąt po ogierach półkrwi hodowli rodzimej. Cechy, które je
wyróżniają to przede wszystkim późne dojrzewanie, większa potrzeba ruchu ,oraz innego
żywienia .
W stadninach poznańskich użyto w ostatnich latach szereg doskonałych reproduktorów ,których
jeszcze nie można należycie ocenić ze względu na krótkie ich użytkowanie lub zbyt młode
potomstwo. Należą do nich m.in. og Elmero hol. ur.1986 ,og.Larduc trk.ur.1990.og.Calleto’son
hol .ur. w 1993,Covrage hol ur.1993. czy Landos II hol.ur 1992 ( użytkowane w SK
Racot)ogiery Corofinus hol.ur 1996,My Will KWPN ur. 1994, Mazzel KWPN ur. 1994
(użytkowane w SK Pępowo)i kryjące w SK Posadowo ogiery Lombardo KWPN ur. 1993 czy
Carbano hol. ur. 1991.
Niewątpliwie jednak metody stosowane przez hodowców wielkopolskich są słuszne a zmiany w
jakości populacji są od paru lat znaczące.
Celem współczesnej hodowli koni półkrwi na terenie Wielkopolski jest uzyskanie konia o
dużych walorach użytkowych ,przydatnego w szczególności do użytkowania wierzchowego a
także do pracy w zaprzęgu .Koń ten powinien charakteryzować się prawidłową budową
,odpowiednim typem temperamentu i cechami charakteru i wydatnymi chodami .Hodowla tych
koni powinna być oparta głównie na koniach rasy wielkopolskiej przy użyciu ras :pełnej krwi
angielskiej i wybitnych pod względem użytkowym koni ras półkrwi z Europy Zachodniej .

 

R E K L A M A
Dane kontaktowe

Logo Związek Hodowców Koni Wielkopolskich ZWIĄZEK HODOWCÓW KONI WIELKOPOLSKICH
ul. Kłeckoska 14
62-200 Gniezno
tel. 61/ 847-14-52
61/ 825-04-33

Adres e-mail biuro@wzhk.pl
Konto: 70 2030 0045 1110 0000 0041 2550
START STATUT ZARAZĄD Z.H.K. WLKP. POWIATOWE KOŁA KONTAKT

Realizacja: Dpl Agency Tworzenie Stron Internetowych